When I Don't Know Where to Go (ဘယ်ကိုသွားရမှန်း မသိတဲ့အခါ)

Poem · By Atom Apps

I used to think being lost meant I had taken the wrong road. တစ်ချိန်က လမ်းပျောက်တယ်ဆိုတာ လမ်းမှားခဲ့လို့ပဲလို့ ငါထင်ခဲ့ဖူးတယ်။

When I Don't Know Where to Go

I used to think
being lost meant
I had taken the wrong road.

But maybe
some roads disappear
because I have outgrown
where they used to lead.

These days,
I wake up with no answers—
no map in my hands,
no voice telling me
what comes next.

Everyone seems to be going somewhere.
Building something.
Becoming someone.

And I—

I am still standing here,
trying to understand
why the dreams that once kept me alive
no longer feel like home.

Maybe that is the hardest kind of loss:

not losing a person,
not losing a place,

but losing the version of yourself
you thought you were supposed to become.

So tonight,
I will stop asking
how far behind I am.

I will stop measuring my life
against clocks
that were never mine.

If I cannot see the whole road,
I will take one step.

If I cannot take one step,
I will stay here
until my heart remembers
how to move again.

Because maybe
I am not at the end of my story.

Maybe I am only standing
between two chapters—

one that has already ended,

and one
I am not yet brave enough
to begin.

And perhaps someday
I will look back at this darkness
and finally understand:

I wasn't lost.

I was becoming someone
I had never been before.

-----------------------------------------------------------------------------

ဘယ်ကိုသွားရမှန်း မသိတဲ့အခါ

တစ်ချိန်က
လမ်းပျောက်တယ်ဆိုတာ
လမ်းမှားခဲ့လို့ပဲလို့
ငါထင်ခဲ့ဖူးတယ်။

ဒါပေမယ့်
တချို့လမ်းတွေ ပျောက်သွားတာဟာ
အဲ့ဒီလမ်းတွေ ခေါ်သွားတဲ့နေရာထက်
ငါ ပိုပြီး ကြီးပြင်းလာခဲ့လို့လည်း
ဖြစ်နိုင်တယ်။

အခုတလော
မနက်တိုင်း နိုးလာတဲ့အခါ
အဖြေမရှိဘူး။

လက်ထဲမှာ မြေပုံမရှိဘူး။
ရှေ့ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ ပြောပြမယ့်
အသံတစ်သံတောင် မရှိဘူး။

လူတိုင်းကတော့
တစ်နေရာရာကို သွားနေကြသလိုပဲ။

တစ်ခုခု တည်ဆောက်နေကြတယ်။
တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်လာနေကြတယ်။

ငါကတော့—

ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်နေတုန်း။

တစ်ချိန်က
ငါ့ကို အသက်ဆက်ရှင်စေခဲ့တဲ့ အိပ်မက်တွေက
ဘာလို့ အခုတော့
ကိုယ့်အိမ်လို မခံစားရတော့တာလဲလို့
နားလည်ဖို့ ကြိုးစားနေတုန်း။

လူတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးတာမဟုတ်ဘူး။
နေရာတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးတာလည်း မဟုတ်ဘူး။

ကိုယ်ဖြစ်လာမယ်လို့
တစ်သက်လုံး ယုံကြည်ထားခဲ့တဲ့
ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာ—

အဲ့ဒါက
အနာကျင်ဆုံး ဆုံးရှုံးမှုတစ်မျိုး
ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဒါကြောင့် ဒီညတော့
ငါ ဘယ်လောက်နောက်ကျနေပြီလဲဆိုတာ
မမေးတော့ဘူး။

သူများတွေရဲ့ နာရီနဲ့
ငါ့ဘဝကို မတိုင်းတော့ဘူး။

လမ်းတစ်ခုလုံးကို မမြင်ရရင်
တစ်လှမ်းပဲ လှမ်းမယ်။

တစ်လှမ်းတောင် မလှမ်းနိုင်သေးရင်
ဒီနေရာမှာပဲ ခဏနေမယ်။

ငါ့နှလုံးသားက
ရှေ့ဆက်လျှောက်ရမယ့်နည်းကို
ပြန်မှတ်မိလာတဲ့အထိ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့—

ဒါဟာ
ငါ့ဇာတ်လမ်းရဲ့ အဆုံး
မဟုတ်သေးဘူးလေ။

ပြီးဆုံးသွားတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းနဲ့
စဖို့ သတ္တိမရှိသေးတဲ့
အခန်းအသစ်တစ်ခန်းကြားမှာ

ငါ ခဏရပ်နေမိတာပဲ
ဖြစ်နိုင်တယ်။

တစ်နေ့နေ့ကျရင်
ဒီနေ့ရဲ့ အမှောင်ကို
နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး
ငါ နားလည်သွားနိုင်တယ်—

အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက
ငါ လမ်းပျောက်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။

အရင်က တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးသေးတဲ့
ငါတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့
လမ်းရှာနေခဲ့တာပဲ။